عبدالوکیل کوچی
کاروان وحدت
بر خیز تا هم آ ییم ، با کاروان وحدت
جا نم فدای نام آن رهروان و حدت
ما راهیا ن نوریم زان مکتب سعادت
کا ندر جهان نبوده مثلش بنا م وحدت
ا ما ، سرآن دانا ،حالا چه شد که گویا
درما نده در ا لفبا ی ا متحا ن وحدت
سونا مییُ تکبر ،ما را مریض کرده
درمان نیافت هرگز رنگ خزان وحدت
زآن مکتب موسُس با ین همه رسا لات
دردا که گر نما ند نام و نشان وحدت
مرغان همصدا یی در شاخه ها پرید ند
چیزی بجا نما نده در آ شیا ن وحدت
یک عمر فرصتش راماها زدست دادیم
با شد ا گر گز یند نسل جوان وحدت
وحد ت یگا نه راه پیروزی و بقا است
هر خود ستا ندارد تاب و توان وحد ت
با ز هم امید واریم تا بر زمین د لها
بزر وفاق روید عهد و پیمان وحدت
خواهم که شام فرقت نا بود محوه گردد
خورشید همدلی تا بد برجها ن و حد ت
عبدالوکیل کوچی
خواب ظلمانی
خفتگا ن رویا ی یک آرا مش ا ند
همچوکشتی بسته درساحل خوش اند
لیک ، کشتی هست از بهری سفر
ورنه بهری چیست ایجا دش به بر
غا فل از اهدا ف راه و منزل اند
چشم دل را با تو هم بسته اند
ساکت و توفان هراسی نا بجا ست
بحر بی امواج و بی توفان کجا ست
زنده گی ا نگیزه ی جنبید ن است
موج را آ سوده گی ها رفتن است
زنده گا نی ملهم از امید ها ست
خواب ظلما نی رفتن در بلا ست
عبدالوکیل کوچی
راه پرچم
راه پرچم ا فتخارات عظیم میهن ا ست
اتکای تو ده ها وخار چشم د شمن است
منشاُ ی آن مکتب عا لی ا نسان نو ین
مقصدآن تابش خورشید صبح روشنست
اهتزازش جنبش رزمنده ی زحمتکشان
اعتلایش عدل آزادی رفاه میهن است
بارگاهش چون نماد پنجمین برج زمان
جایگاهش درقلوب خلق زنجیرشکنست
راه پرچم راه پیروزیست برزحمتکشان
راه همدیگر پذیری ومتحد بودن ا ست
عبدالوکیل کوچی
اتحاد
تابکی در رنج و دوری ها ستیم
موج نا پید ا ی سا حلها ستیم
یک عمر از همدگر دوری وهجر
پس چوقت اخر من و تو ما ستیم
راه یکی میهن یکی مقصد یکی
از چه بین خو یش دردعوا ستیم
هرکه خود را حق بجانب مینگرد
بر نگا ه جمع نا بینا ستیم
دید بینا گر ز وحدت عاجز است
انتظا ر کو ر خو د بینا ستیم
چیز فهمان گر چنین باشد د ر یغ
نی که در ا غا ز منزلها ستیم
نیمراه در وصل ونیمش در فراق
عمر پا یا نی منز لها ستیم
پس چه امیدی بود ا ز خفتگا ن
ما که قشر روشن و پویا ستیم
گر گر یز از عهد راه حل بود
پس متانت چیست ما کیها ستیم
سا لها در داغ دوری سو ختیم
باز هم قر با ن باز یها ستیم
گر بد ور از همد گر با شیم ما
پس گویا در دست دیگر هاستیم
گر نبا شیم متحد ترسم از آنک
ریشخند ی مرد م د نیا ستیم
پس یگانه راه مایان وحدت است
ما به ا ین ا مید واریهاستیم
ع کوچی
هجران وطن
از فرا ق آن میهن حال ا بتری دارم
روزشب به آرمانش دیده ی تری دارم
ما نده داغ آن میهن از گذ شته در قلبم
حال هم زهجرا نش زخم د یگری دارم
در هوای عشق آن تکروی ندارد سود
ما ا گر بهم با شیم خیل لشکری دارم
وای از همجوارانی که بما جفا کردند
داغ هر مها جر در سینه محشری دارم
دشمنا ن بخا ک ما دید و چشم بد دارند
لیک نیست بیصاحب خاک پروری دارم
چهارسمت این دنیا تشنگان این خاک اند
قلب آسیا را بین وه چه کشوری دارم
اینخاک دلیرانست ،زاد گاه شیران است
میرا ث نیا کا نم ، در و گوهری دارم
تاکه هست اخلا فش میهن من آزاد است
گربیایی خواهی دیدکه چه سنگری دارم
عبدالوکیل کوچی
امید زنده گی
زنده گی در همه حالات بسر می آید
گاه به تلخی وگهی شیر وشکرمی آید
نا ا مید ازگذر وگرد ش ا یا م نبا ش
چونکه اندر پس هر شام سحرمی آید
گردرختی شکند پارچه وپاشان گردد
باز زهر دانه درختان دگر می آید
باغ را گرچه بسوختاندند نومید مباش
ریشه تا در آ بست امید ثمر می آید
هرچه بنبست بسازند ره ی قا فله را
اما کوه هرچه بلند است گذر می آ ید
مشعل عمر بجا ما نده اند ر ره با د
نیست معلوم که ازراه چه خبرمی آید
پس همین نیم نفسراهم غنیمت شمریم
که ندانم ز پس پرده چه بر می آید
عبدالوکیل کوچی
بالا
بازگشت